BERIÑES-KO JOXEPA (1)

1964ko azaroak 9a zen, neguko egun triste horietakoa zen Leitzako Beriñes baserri inguruetan. Han zegoen Joxepa beheko suaren aintzinean banabar lapikoa sutan zuela. Inguruan ume mordoxka zeuzkan; Maria Jesus, Migel Luis, Anttoni, Joxe, Iñaxi, Ramon eta Fani. Denak ere amaren babespean; amaren berotasunean. Igandea zen. Ramon, etxeko nagusia, herrira jetsia zen Meza Nagusira eta ondoren, bazkaldu bitarte herrian geratzen zen lagunekin baso erdi batzuk hartuaz. Igandea festa eguna baitzuen. Joxeparentzat, berriz, berdin zion igandea ala astelehena izan; bazkaria, haurrak behiak "gobernatu" beharra, eguneroko ogia ziren beretzat.

Eguerdia ailegatu zen iada...

-Tok!tok!tok!
-( Joxepa han zihoan ziztu batean aterantz, atea ireki zuen...)
-Iepa!la-larala-lalala-laralaralaa......( Baso erdi batzuk gehiagorekin zetorren Ramon iganderoko moduan.)
-Iepa!
-Benga Joxepa, bazkari bero-beroa atera, tripak bor-bor ditut eta!
-Bai, oraintxe!
-Zer moduz ibili zara Ramon?
-Badakizu musean lagunekin, baino tira atera bazkaria!
-Tori!
-Non dago ardoa?
-Oraintxe ahantzi egin zait, barkatu!
-Ze barkatu eta ze kristo, oraindik ez ahal dakizu etxe honetan zerekin bazkaltzen den?
-Bai, bai

Ramon mahai buru jarrita banabarrak jaten jarraitu zuen eta Joxepa berriz, sukaldean, lanean, bere gizonari zerbitzatzen.