KALABAZAREN KOFRADIA

Duela aste bat kalabazaren kofradiaren estatutoa idazten hasi naiz. Denbora gehiegi egon gara kalabaza eta biok itzaletan. Ni neu izan naiz horren erantzule. Baina lehen pausoa emana dut, onarpenarena alegia. Kalabaza nigan dago, nire parte bat da. Ez bakarra, baina bai parte bat eta ez nioke nirea den ezerri bizkarra erakutsi nahi eta are gutxiago konszienteki.

Nire buruari onartu ondoren nire ingurukoei esaten ahalegindu naiz eta ez da uste nuen bezain zaila gertatu. Ni bezalako asko dagoela ohartu naiz edo berdinak izan gabe ere antzekoak direla. Niregandik gertu kalabazaren erreinuan dagoenik ere badago. Izan ere, azken finean, kalabazarena bizi estilo bat da, aukera bat, biziari aurre egiteko modu bat besterik ez.

Nik kalabazari ohore egin nahi nioke eta horregatik aukeratu dut izateko, egiteko modu hori. Lotsarik gabe, askatasun osoz, nere izate guztia garatu nahirik, kalabazak jasotzeko harrotasuna aldarrikatzen dut. Kalabazak jasotzeak duen duhintasuna indartu nahi dut. Biziaren aurrean aukeratu arriskatzeko eskubidea, bidean ostropoz egin eta altxatzekoa. Sentitu, pentsatu eta egin ahal izateko askatasuna; barne muga eta lotsak bizitzeko aukerei aterik itxi gabe. Kalabazak jaso ahal izateak ez nau lurrera iltzatuko, kalabazak jasotzeak ez lotsatuko. Kalabazak jasotzeak berak, nire bizia bizitzen ari naizela adierazten dit; aukeratzen, arriskatzen, izaten. Izan nahi dut, bizi; ta ez kalabazaren beldurrez ito. Kalabaza berak ez nau ba lotsatzen, biziaren parte baita, nire biziaren parte. Horregatik sortu dut kalabazaren kofradia, horregatik idazten estatutoa.